“ဘာေကာင္ႀကီးလဲ ဘဘ”

lunchbox
Article

“ဘာေကာင္ႀကီးလဲ ဘဘ”

က်ေတာ္ ညည ထမင္းဘူးေတြ လိုက္ေဝရာမွာ အေနာ္ရထာ လမ္းနဲ႔ ၃၃ လမ္းထိပ္ ဆုံရာ ပလက္ေဖာင္းေပၚ နားခိုၾကတဲ့ အိမ္ေျခမဲ့ မိသားတစ္စုကို အၿမဲနီးပါး ဆုံရတယ္ ။

အၿမဲ နီးပါးလို႔ သုံးႏႈန္းရတာကေတာ့ မိုး႐ြာတဲ့ ေန႔မ်ိဳးေတြ ဒါမွမဟုတ္ ပလက္ေဖာင္းထက္ လူအသြားအလာ မ်ားေန ခဲ့ရင္ သူ႐ို႕မိသားစုကို မေတြ႕ ရတတ္ဘူး ။

က်ေတာ္ ေရွ႕ပိုင္းမွာ သူတို႔ မိသားစုအေၾကာင္း ‌နည္းနည္း ပါးပါး ေရးဖူး ေသးတယ္ ။ မိသားစုလို႔ က်ေတာ္က ေရးေန တာ ။ တကယ္ေတာ့ ဖေအ မပါတဲ့ အိမ္ေျခမဲ့ မိသားစုေလး ပါပဲ ။

လမ္းေဘးေနလို႔သာ အိုစာတယ္ ထင္ရ ။ မေအက ရွိလွ ၃၀ ပတ္ခ်ာလည္ ေလာက္လို႔ ေတြးမိတယ္ ။ အႀကီးဆုံးက မိန္းကေလး။ ၆ ႏွစ္ မျပည့္တတ္ေသးဘူး ။ သူ႔ေအာက္မွာ ၄ ႏွစ္
ေလာက္ရွိမယ့္ ေယာက္်ားေလး တစ္‌ေယာက္ ။

သၾကၤန္ကာလ Covid ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီး လူအသြားအလာ ကင္းခ်ိန္တုန္း ကဆို ပလက္ ေဖာင္းေပၚမွာ အဲဒီ ကေလး ၂ ေယာက္ ေျပးေျပးလႊားလႊား ေဆာ့ကစား ေနၾကေပါ့ ။ သူတို႔ဟာ အိုးဆိုတာ မသိ၊ အိမ္ဆိုတာလည္း မသိ ။ တကယ့္ကို အပူအပင္ ကင္းကင္း ေဆာ့ကစားေနၾကတာ ။

မိသားစု ၄ ‌ေယာက္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ေမြးကင္းစ ႏို႔စို႔ အ႐ြယ္ေလးပဲ ။ လက္ေဖာင္းထက္ ခင္းထားတဲ့ စကၠဴ ကတ္ထူျပားေပၚ အႏွီးေလး ပတ္လ်က္သား ေတြ႕ရတတ္တယ္ ။ သူလည္း အပူအပင္ ဘာသိဦးမွာလဲေလ ။ ျဖဴစင္တဲ့ ကေလးေလး အ႐ြယ္ပဲ မဟုတ္လား ။

သူတို႔ မိသားစုကို စတင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ရ တာကေတာ့ ႏို႔စို႔ အ႐ြယ္ လသားေလး ေဘးဖယ္ၿပီး ထမင္း ၃ ဘူး ေဝခဲ့ရာက တစ္ေန႔မွာ မေအ ျဖစ္သူက ေျပာတယ္ ။

“က်မတို႔ သားအမိ ၂ ဘူးဆို ေလာက္ပါတယ္”တဲ့ “က်န္တဲ့ သူေတြ ေဝေပး လိုက္ပါ”တဲ့ ။

က်ေတာ္ ေက်နပ္သြားတယ္ ။ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ပလက္ေဖာင္းထက္ သူမ်ား ေပးစာကမ္းစာနဲ႔ ရွင္သန္ေနရ ေပမယ့္ ရွင္သန္ဖို႔ အတြက္ ေလာဘ မတက္ဘဲ တစ္ပါးသူကို ေပးလိုက္ပါ ဆိုတဲ့ စိတ္ေလးကို ေက်နပ္ မိတာပါပဲ ။

တစ္ခါကလည္း သူ႐ို႕တေတြကို ေတြ႕ေနၾက ေနရာမွာ မေတြ႕ရဘူး ။ ထမင္းဘူးေတြ ေဝငွလို႔ ကုန္ေတာ့မွ ဆူးေလ လူကူးတံတားေအာက္မွာ က်ေတာ့္ လက္ဗလာကို ဝမ္းပန္းတနည္း ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႐ို႕မိသားစုကို ေတြ႕လိုက္ ရတယ္ ။

“ဘဘ မရွိေတာ့ဘူးလား ကုန္သြားၿပီလား”လို႔ ၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ ခ်ာတိတ္ေလးက အေမာတေကာေမးေတာ့ က်ေတာ္ စိတ္မေကာင္းခဲ့ဘူး ။ ဆာေနေရာေပါ့ ။

တစ္ႀကိမ္ မွာလည္း သူတို႔ေတြ က်ေတာ္ ထမင္းဘူးေတြဆြဲၿပီး လာေနၾကလမ္းကို ေမွ်ာ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္ ။ က်ေတာ္လည္းေရာက္ေရာ ကေလးငယ္ေလးက ေျပာတယ္ ။

“ဗိုက္ဆာလို႔ ဘဘကို ေမွ်ာ္ေနတာ”

အဲဒီေန႔က ထမင္း ၁ ဘူး ပိုေပးေတာ့လည္း မယူဘူး။

၂ ဘူးဆို ေလာက္တယ္တဲ့ ။ တစ္ဘူး တျခားသူကို ေပးလိုက္ ပါတဲ့ ။

ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီး လူေတြ ျပန္စည္ကား လာတာရယ္၊ မိုးေတြ ႐ြာတာရယ္ေၾကာင့္ က်ေတာ္ ထမင္းဘူး လိုက္ေဝတဲ့အခ်ိန္ သူတို႔မိသားစုနဲ႔ မဆုံတာ ၂ ရက္ ေလာက္ ရွိခဲ့ၿပီ ။

က်ေတာ္ ဒီလို Covid ကာလ အမ်ားသူငါ ဒါနေတြနဲ႔ ဧၿပီ ၂၀ ကစ အလႉရွင္မ်ား ပူးေပါင္းမႈေၾကာင့္ ထမင္းဘူးေတြ မွ်ေဝခဲ့ တာမွာ သူတို႔ သားအမိေတြကို ေန႔စဥ္ နီးပါး ႀကဳံခဲ့ ရတာဆိုေတာ့ မေတြ႕ရတဲ့ ရက္ေတြဆို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရတာ အမွန္ပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ဘဝဆိုတာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ၊ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ ဘယ္သူက ဘာတတ္ ႏိုင္မွာမို႔လဲ ။

ဒီေန႔ေတာ့ သူ႐ို႕သားအမိ‌‌ တစ္စုကို ဆုံလိုက္ရတယ္ ။ က်ေတာ့္ကို ေတြ႕ေတာ့ ကေလးေတြက ဟိုမွာ ဘဘ ဘဘလို႔ ဝမ္းပန္းတသာ ေအာ္ၾကတယ္ ။

က်ေတာ္ လက္ထဲက အထုပ္ကိုခ် ။ ကြၽတ္ကြၽတ္ အိတ္ထဲက ထမင္း ၂ ဘူး ထုတ္ေပးေတာ့ ကေလးေတြေရာ၊ မေအေရာ ခ်က္ခ်င္းကို စားဖို႔ ျပင္ၾက ေတာ့တာပဲ ။ ဆာေနၾကတယ္ ထင္ရဲ႕။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ထမင္းဘူးကို ဖြင့္ၿပီး ေကာ္ဇြန္းကို အားပါးတရ ကိုင္ထားတဲ့ ကေလးငယ္က က်ေတာ့္ကို လွမ္းေမးတယ္ ။

“ဘဘ ဒါ ဘာေကာင္ႀကီးလဲဟင္”

က်ေတာ္ ဘယ္လို ေျဖရမယ္မွန္း မသိဘူး ။ ရင္ထဲလည္း အေတာ္ ဆို႔နင့္သြားတယ္ ။ က်ေတာ္ ဒီေန႔ တစ္ပိႆာ က်ပ္ ၂ ေသာင္း ၅ ေထာင္ ေပးရတဲ့ ပုဇြန္ထုပ္ကို ခရမ္း ခ်ဥ္သီးေလးနဲ႔ ဆီက်န္ေရက်န္ေလး ခ်က္ထားတာေလ ။

ထမင္းဘူး ေဝၿပီး ျပန္တာလာတယ္ ။ ဘဘ ဒါဘာေကာင္ ႀကီးလဲဟင္ဆိုတဲ့ ကေလးငယ္ရဲ႕အသံ ေမ့လို႔မရဘူး ။

“ဘယ္သူမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး ကေလးေရ”

ဘဘလည္း စိတ္မေကာင္း႐ုံက လြဲလို႔ေပါ့ ။

Ko U Swe

Unicode

“ဘာကောင်ကြီးလဲ ဘဘ”

ကျတော် ညည ထမင်းဘူးတွေ လိုက်ဝေရာမှာ အနော်ရထာ လမ်းနဲ့ ၃၃ လမ်းထိပ် ဆုံရာ ပလက်ဖောင်းပေါ် နားခိုကြတဲ့ အိမ်ခြေမဲ့ မိသားတစ်စုကို အမြဲနီးပါး ဆုံရတယ် ။

အမြဲ နီးပါးလို့ သုံးနှုန်းရတာကတော့ မိုးရွာတဲ့ နေ့မျိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် ပလက်ဖောင်းထက် လူအသွားအလာ များနေ ခဲ့ရင် သူရို့မိသားစုကို မတွေ့ ရတတ်ဘူး ။

ကျတော် ရှေ့ပိုင်းမှာ သူတို့ မိသားစုအကြောင်း ‌နည်းနည်း ပါးပါး ရေးဖူး သေးတယ် ။ မိသားစုလို့ ကျတော်က ရေးနေ တာ ။ တကယ်တော့ ဖအေ မပါတဲ့ အိမ်ခြေမဲ့ မိသားစုလေး ပါပဲ ။

လမ်းဘေးနေလို့သာ အိုစာတယ် ထင်ရ ။ မအေက ရှိလှ ၃၀ ပတ်ချာလည် လောက်လို့ တွေးမိတယ် ။ အကြီးဆုံးက မိန်းကလေး။ ၆ နှစ် မပြည့်တတ်သေးဘူး ။ သူ့အောက်မှာ ၄ နှစ်
လောက်ရှိမယ့် ယောက်ျားလေး တစ်‌ယောက် ။

သင်္ကြန်ကာလ Covid ကြောင့် ရန်ကုန်မြို့ကြီး လူအသွားအလာ ကင်းချိန်တုန်း ကဆို ပလက် ဖောင်းပေါ်မှာ အဲဒီ ကလေး ၂ ယောက် ပြေးပြေးလွှားလွှား ဆော့ကစား နေကြပေါ့ ။ သူတို့ဟာ အိုးဆိုတာ မသိ၊ အိမ်ဆိုတာလည်း မသိ ။ တကယ့်ကို အပူအပင် ကင်းကင်း ဆော့ကစားနေကြတာ ။

မိသားစု ၄ ‌ယောက်မှာ နောက်တစ်ယောက် ကတော့ မွေးကင်းစ နို့စို့ အရွယ်လေးပဲ ။ လက်ဖောင်းထက် ခင်းထားတဲ့ စက္ကူ ကတ်ထူပြားပေါ် အနှီးလေး ပတ်လျက်သား တွေ့ရတတ်တယ် ။ သူလည်း အပူအပင် ဘာသိဦးမှာလဲလေ ။ ဖြူစင်တဲ့ ကလေးလေး အရွယ်ပဲ မဟုတ်လား ။

သူတို့ မိသားစုကို စတင် မှတ်မှတ်ထင်ထင် ဖြစ်ရ တာကတော့ နို့စို့ အရွယ် လသားလေး ဘေးဖယ်ပြီး ထမင်း ၃ ဘူး ဝေခဲ့ရာက တစ်နေ့မှာ မအေ ဖြစ်သူက ပြောတယ် ။

“ကျမတို့ သားအမိ ၂ ဘူးဆို လောက်ပါတယ်”တဲ့ “ကျန်တဲ့ သူတွေ ဝေပေး လိုက်ပါ”တဲ့ ။

ကျတော် ကျေနပ်သွားတယ် ။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ပလက်ဖောင်းထက် သူများ ပေးစာကမ်းစာနဲ့ ရှင်သန်နေရ ပေမယ့် ရှင်သန်ဖို့ အတွက် လောဘ မတက်ဘဲ တစ်ပါးသူကို ပေးလိုက်ပါ ဆိုတဲ့ စိတ်လေးကို ကျေနပ် မိတာပါပဲ ။

တစ်ခါကလည်း သူရို့တတွေကို တွေ့နေကြ နေရာမှာ မတွေ့ရဘူး ။ ထမင်းဘူးတွေ ဝေငှလို့ ကုန်တော့မှ ဆူးလေ လူကူးတံတားအောက်မှာ ကျတော့် လက်ဗလာကို ဝမ်းပန်းတနည်း ကြည့်နေတဲ့ သူရို့မိသားစုကို တွေ့လိုက် ရတယ် ။

“ဘဘ မရှိတော့ဘူးလား ကုန်သွားပြီလား”လို့ ၄ နှစ်အရွယ် ချာတိတ်လေးက အမောတကောမေးတော့ ကျတော် စိတ်မကောင်းခဲ့ဘူး ။ ဆာနေရောပေါ့ ။

တစ်ကြိမ် မှာလည်း သူတို့တွေ ကျတော် ထမင်းဘူးတွေဆွဲပြီး လာနေကြလမ်းကို မျှော်နေတာ တွေ့ရတယ် ။ ကျတော်လည်းရောက်ရော ကလေးငယ်လေးက ပြောတယ် ။

“ဗိုက်ဆာလို့ ဘဘကို မျှော်နေတာ”

အဲဒီနေ့က ထမင်း ၁ ဘူး ပိုပေးတော့လည်း မယူဘူး။

၂ ဘူးဆို လောက်တယ်တဲ့ ။ တစ်ဘူး တခြားသူကို ပေးလိုက် ပါတဲ့ ။

ခုနောက်ပိုင်းတော့ ရန်ကုန်မြို့ကြီး လူတွေ ပြန်စည်ကား လာတာရယ်၊ မိုးတွေ ရွာတာရယ်ကြောင့် ကျတော် ထမင်းဘူး လိုက်ဝေတဲ့အချိန် သူတို့မိသားစုနဲ့ မဆုံတာ ၂ ရက် လောက် ရှိခဲ့ပြီ ။

ကျတော် ဒီလို Covid ကာလ အများသူငါ ဒါနတွေနဲ့ ဧပြီ ၂၀ ကစ အလှူရှင်များ ပူးပေါင်းမှုကြောင့် ထမင်းဘူးတွေ မျှဝေခဲ့ တာမှာ သူတို့ သားအမိတွေကို နေ့စဉ် နီးပါး ကြုံခဲ့ ရတာဆိုတော့ မတွေ့ရတဲ့ ရက်တွေဆို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရတာ အမှန်ပဲ ။ ဒါပေမယ့် ဘဝဆိုတာ ဆင်းဆင်းရဲရဲ၊ ချမ်းချမ်း သာသာ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဘယ်သူက ဘာတတ် နိုင်မှာမို့လဲ ။

ဒီနေ့တော့ သူရို့သားအမိ‌‌ တစ်စုကို ဆုံလိုက်ရတယ် ။ ကျတော့်ကို တွေ့တော့ ကလေးတွေက ဟိုမှာ ဘဘ ဘဘလို့ ဝမ်းပန်းတသာ အော်ကြတယ် ။

ကျတော် လက်ထဲက အထုပ်ကိုချ ။ ကျွတ်ကျွတ် အိတ်ထဲက ထမင်း ၂ ဘူး ထုတ်ပေးတော့ ကလေးတွေရော၊ မအေရော ချက်ချင်းကို စားဖို့ ပြင်ကြ တော့တာပဲ ။ ဆာနေကြတယ် ထင်ရဲ့။ အဲဒီ အချိန်မှာ ထမင်းဘူးကို ဖွင့်ပြီး ကော်ဇွန်းကို အားပါးတရ ကိုင်ထားတဲ့ ကလေးငယ်က ကျတော့်ကို လှမ်းမေးတယ် ။

“ဘဘ ဒါ ဘာကောင်ကြီးလဲဟင်”

ကျတော် ဘယ်လို ဖြေရမယ်မှန်း မသိဘူး ။ ရင်ထဲလည်း အတော် ဆို့နင့်သွားတယ် ။ ကျတော် ဒီနေ့ တစ်ပိဿာ ကျပ် ၂ သောင်း ၅ ထောင် ပေးရတဲ့ ပုဇွန်ထုပ်ကို ခရမ်း ချဉ်သီးလေးနဲ့ ဆီကျန်ရေကျန်လေး ချက်ထားတာလေ ။

ထမင်းဘူး ဝေပြီး ပြန်တာလာတယ် ။ ဘဘ ဒါဘာကောင် ကြီးလဲဟင်ဆိုတဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့အသံ မေ့လို့မရဘူး ။

“ဘယ်သူမှ မတတ်နိုင်ဘူး ကလေးရေ”

ဘဘလည်း စိတ်မကောင်းရုံက လွဲလို့ပေါ့ ။

Ko U Swe

No Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

သေပြီလို့ ဆရာဝန်တွေက ပြောပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတဲ့ မိန်းကလေ
Article
သေပြီလို့ ဆရာဝန်တွေက ပြောပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတဲ့ မိန်းကလေး နောက်တစ်ကြိမ်မှာ အမှန်တကယ်သေဆုံး

သေပြီလို့ ဆရာဝန်တွေက ပြောပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတဲ့ မိန်းကလေး နောက်တစ်ကြိမ်မှာ အမှန်တကယ်သေဆုံး လူသားတွေ အသိချင်ဆုံး အရာက သေသွားပြီးရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာပါ။ သေခြင်းတရား က လူသားတွေအတွက် စိတ်အနှောက်အယှက်ပေး နိုင်ဆုံး အရာပဲဖြစ်ပါတယ်။ လူသားတွေက သဘာ၀ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကြိုးစားနေ ကြပေမဲ့ ဒိကနေ့ အထိ မကျော်လွှားနိုင် မခုခံနိုင်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ထဲမှာ သေခြင်းတရားကလည်း တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အင်ဒိုနီးရှားက ၁၂နှစ်အရွယ် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကတော့ သေခြင်းတရားကနေ ပြန်ပြီး ရှင်သန် လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သြဂုတ်လ ၁၈ရက်နေ့က အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ ပရိုဘိုလင်ဂို …

ဝူဟန်မြို့ မှာတော့ ဝါးတားပါတီ ရေပါတီ နဲ့ ပျော်နေကြပြီ
Article
ဝူဟန်မြို့ မှာတော့ ဝါးတားပါတီ ရေပါတီ နဲ့ ပျော်နေကြပြီ

ဝူဟန်မြို့ မှာတော့ ဝါးတားပါတီ ရေပါတီ နဲ့ ပျော်နေကြပြီ ကော်ရိုနာဗိုင်းရက် အမျိုးအစား တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကိုဗစ်-၁၉ ဗိုင်းရက် ပြန့်နှံမှု ကို စတင်ခဲ့တဲ့ တရုတ်နိုင်ငံ ဝူဟန်မြို့မှာတော့ ဒီတစ်ပတ် အားလပ်ရက်မှာ မြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ ဝါးတားပါတီ ရေပါတီ ကို ပျော်ပျော်ကြီး ကစားနေချိန်မှာ ဝူဟန်မြို့ရဲ့ အဝေးတစ်နေရာက မက္ကဆီကို အမေရိကန် ဘရာဇီးနဲ့ အိန္ဒိယ နိုင်ငံတွေမှာ ကိုဗစ်-၁၉ ရောဂါပိုးရဲ့ ဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံနေရပါတယ်။ လက်ရှိ ကမ္ဘာနဲ့ တစ်ဝှန်း ကိုဗစ်-၁၉ ရောဂါပိုး ကူးစက်ခံရသူ ဦးရေ မှာ ၂၂ သန်း ကျော်သွားပါပြီ။ အဲ့ဒိ ကပ်ရောဂါကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး …

ပေါင်ချိန်စက်ထားမိတဲ့ စားသောက်ဆိုင် ဖောက်သည်တွေကိုတောင်းပန်
Article
ပေါင်ချိန်စက်ထားမိတဲ့ စားသောက်ဆိုင် ဖောက်သည်တွေကိုတောင်းပန်

ပေါင်ချိန်စက်ထားမိတဲ့ စားသောက်ဆိုင် ဖောက်သည်တွေကိုတောင်းပန် တရုတ်နိုင်ငံက စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်က သူတို့ရဲ့ ဆိုင်ဝမှာ ပေါင်ချိန်စက်တစ်ခုကိုထားပြီး အစား အသောက် မမှာခင်မှာ ပေါင်အရင် ချိန်ပါလို့ စာတန်း ကပ်ထားတာကြောင့် စားသုံးသူတွေက အဲ့ဒိ ပေါင်ချိန် ရမယ့် ကိစ္စကို မကျေမနပ် ဖြစ်လို့ ဆိုင်ရှင်ကို အချေအတင်ပြောရာမှ ပြဿနာ မကြီးထွားလာခင်မှာ ဆိုင်ရှင်က တောင်းပန်လိုက်ရပါတယ်။ ဟူနန်ပြည်နယ် ချန်းရှာမြို့က ချူအီရန် အမဲကြော် ဆိုင်က ဆိုင်ရှင်က သတင်းစာကို “ ကျနော်တို့ က သမ္မတကြီး ရှီကျင့်ဖျင် မိန့်ခွန်းထဲကအတိုင်း တိုင်းပြည်အတွင်းမှာ အစားအသောက်တွေ အလေအလွင့် မဖြစ်အောင် ချိန်တွယ် စားသောက်နိုင်ဖို့အတွက် ဆိုင်ဝမှာ မီနူးနဲ့ ပေါင်ချိန်စက်ကို …